مندائيان قومي هستند كه به گمنامي در خوزستان زندگي ميكنند. غير از مردم خوزستان، مردم مناطق ديگر ايران عمدتاً اطلاعي از موجوديت ايشان ندارند. مردم خوزستان نيز اكثراً اطلاعاتي معوج ، مبهم و نادرست از ايشان دارند. به زبان محلي ايشان را «صبي» ، به ضم ص ،مينامند كه ظاهراً از ريشهي «صب» عربي به معناي «ريختن آب» و هم خانواده با واژهء صابون که از لوازم پاک کنندگی است می باشد. از آن روي كه مناسك ديني مندائيان غالباً با تعميد در آب جاري همراه است انتساب ايشان به «صب»، «صبي» ناميدن ايشان موجه ميشود. اگرچه، ايشان خود را «مندائي» مينامند كه مشتق از كلمهي آرامي مندا/Maenda به معناي «معرفت» است. اما مندائيان امروزه غالباً مايلند كه از نام «صابئين مندائي» براي خود استفاده كنند و به اين ترتيب انتساب خود را به «صابئين» مورد تأكيد قرار دهند.